25 Şubat 2010
Özlem, kendi kendisini çoğaltan bir duyumsama
biçimidir: özlenenin eksikliğinin duyulması, yol açar — özleyen, özleneni yanında bulamadıkça,
onu hep daha güçlü bir biçimde yanına çağırır —
özlenenin eksikliği arttıkça, özleyen için
‘mevcudiyet’i de artar:-
Özlem, yokluğun küllerinden varlığın ateşini yakar.
Özlem bu yüzden yakıcıdır.
(Oruç Aruoba - Uzak / Özlem Çekene Kılavuz)
0 Comments:
Subscribe to:
Kayıt Yorumları (Atom)
